این یادگاری از من است

نگاهی به مجموعه داستان کوتاه " عشق روی چاکرای دوم "

maryamhosseinian — Wed, 16 Jul 2008 20:19:46 GMT

پشت هر پنجره زنی فریاد می زند

داستان های ناتاشا امیری را از همان ابتدا که می نوشت دنبال کرده ام. هنوز هم داستان " ما سکوت " او به گمانم یکی از بهترین قصه هایی است که خوانده ام. مجموعه داستان " عشق روی چاکرای دوم" توجهم را جلب کرد. دوست داشتم " شخصیت پردازی" را به عنوان محوری برای نقد انتخاب کنم که بعد به نگاهی و یادداشتی اکتفا کردم و... همین دیگر! سه شنبه 25 تیرماه هم سر از صفحه 9 روزنامه اعتماد ملی در آورد .

بعضی ازداستان های کوتاه، زود تمام می شوند. بعضی ها آن قدر طولانی اند که یک نفس پیش نمی روند. بعضی هم مثل صدای گوینده بخش خبر رادیو هستند.گاهی هم داستان های کوتاهی وسط بعضی مجموعه ها پیدا می شوند که مثل صحنه های یک فیلم رژه می روند بدون فرصتی برای تحیل ، باور پذیری وشاید درک دقیق تجربه های خفته در متن.

" عشق روی چاکرای دوم" هم ردیف هیچکدام از این بعضی ها نیست. بیشتر به جراحی چند غده خطرناک اجتماعی شبیه است و بر قله تمام آنها زنی تنها نشسته است که وقایع تلخ، دردهای عمیق و زخمهای کهنه اندوه را ورق می زند.

" عشق روی چاکرای دوم" پر از شخصیت و سایه است. یک نفس خوانده نمی شود. جهان داستانی متفاوتی در هر داستان خلق می شود و گاهی فاصله دو داستان آنقدر زیاد است که عبور از یکی و رسیدن به دیگری نیاز به کمی زمان و سکوت دارد.

بدون شک در چنین شرایطی نگاهی کلی و نسخه پیچی یا حتی نوشتن یادداشتی ادبی که حکم صادر کند برای ده داستان کوتاه ، تقریبا غیرممکن است .

به نظر می رسد ناتاشا امیری در این مجموعه؛ علاوه بر تلاش برای رسیدن به کشفهای تازه ،سعی داشته به تجربه هایی فردی در زبان و لحن داستان هایش نزدیک شود.

شمع ها همیشه می سوزند

maryamhosseinian — Tue, 01 Jul 2008 20:33:18 GMT

صادق چوبک مرد یا ترکید؟!

به گمانم بعضی از ما فرزند تاریکخانه هدایتیم و بعضی دیگر هنوز وصلیم به گیسوی سنگ صبور چوبک.

شده تا به حال دلتان تنگ شود برای کسی که هرگز او را ندیده اید؟

دلم تنگ شده برای صادق چوبک. به همین سادگی.

چند روز است که یک جفت شمعدان مسطح چوبی خریده ام از یک مغازه کوچک که فقط چیزهای عجیب و غریب آفریقایی و هندی می آورد و دخترک لاغر بی دست و پایی صاحبش است و همیشه " گل گلدون من" گوش می دهد و چای می خورد و بدون یک ذره سلیقه ، مجسمه ها و شمع ها و چراغ ها و صندوقچه های خاک گرفته را می چیند روی هم و مدام عذر خواهی می کند از اینکه هرچه دل مرا می برد یا شکسته است یا ترک خورده! بعد وقتی باد می وزد و تمام گلدان های جلوی مغازه اش می افتند روی زمین و می دود بیرون، نگران و بریده بریده می گوید: شما خودتون... و من مثل همیشه می گویم: برو خیالت راحت باشه. و چند دقیقه ای به مشتری های محدودش جواب می دهم و بعد که می بینم یک گلدان بلند جلوی در را صاف می گذارد و می رود سراغ دومی و دوباره باد می زند و همان قبلی را می اندازد، مشتری هایش را راه می اندازم و می دوم بیرون که کمکش کنم تا گلدان ها را درست بگذارد سرجای اولشان .

شمعدان ها را خودم دیدم. گفت : ببخشید یک ترک کوچک...گفتم: مهم نیست ، برای خودم می خوام. یک بسته گل خشک معطر را از زیر میز بیرون آورد و گفت: اینم ببرین. به درد اون شمعدونی که از پوست نارگیل بود و چند وقت پیش بردین می خوره. توش رو پر کنین با اینا . هرچند وقت یک بار هم چند قطره آب بپاشین روی گلها.

یک بسته شمع کوچک گرد هم دارم که درست قالب شمعدان های چوبی و عزیزکرده ام است.

برای صادق چوبک چه می شود نوشت؟ باز بیایم چیزی بنویسم و بگویم که عصبانی می شوم وقتی دوستان می گردند و لایه های اروتیک قصه هایش را می کشند بیرون و دلشان خنک می شوند و لابد یک عده هم ...نه نمی گویم.

برای صادق چوبک فقط باید دو تا از شمعهایم را بگذارم توی همان شمعدان های قشنگم که یکی دو ساعت بسوزند. گلهای خشکم اصلا بوی خوب ندارند. یعنی باید بینی ام را بچسبانم به گلها که بویشان را احساس کنم. ولی، همین که بنشینم رو به روی سنگ صبور؛ دیگر چه اهمیتی دارد که بدانم جعبه گلها هم سوراخ بوده انگار!

گاهی وقتها یک کلاه کج و تکه ای ریش و نگاهی جدی؛ شبیه عروسک بزرگی می شود که هنرش گوش دادن است و ترکیدن.

صادق چوبک مرد یا ترکید؟!

بلبل سرگشته منم، کوه و کمر گشته منم. بوای ظالم من رو کشته، زن بوای بدجنس گوشت من رو خورده و خواهر مهربون اسخونام رو با هف آب گلاب شسه و زیر درخت گل خاک کرده. منم شدم یه بلبل پریدم روی درخت. اما من خواهر ندارم. کاکا هم ندارم. من تهنام. تهنای تهنا...( چند سطر از سنگ صبور)

اندوه راوي - 2

maryamhosseinian — Wed, 18 Jun 2008 11:07:18 GMT

براي خواندن اين مطلب كليك كنيد (html) (jpg) و (Pdf)

منتشر شده در روزنامه اعتماد ملي - سه شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۸۷ صفحه ۹

اندوه راوي - 1

maryamhosseinian — Fri, 13 Jun 2008 20:19:18 GMT

" اندوه راوی" همان " اندوه نویسنده" نیست!

فکر می کنم از خواب بیدارش کردیم. چای سفارش دادیم و یک لحظه پشیمان شدم از داستان خوانی با اعمال شاقه. ولی آن موقع هنوز دوست داشتم داستان بنویسم و با صدای بلند بخوانم و چه محکی بهتر از خواندن داستان برای شهریار مندنی پور؟

هنوز یکی دوهفته از تولد "ماریا انگشت" می گذشت. با سیامک رفتیم که او مینی مال بخواند و من داستان کوتاه.

به هم تعارف کردیم و فکر می کنم اول قرار شد او بخواند. هنوز هم نمی دانم چرا سیامک دیگر داستان نمی نویسد؟ همان موقع هم چهار خط می نوشت و جان می کند ولی به گمانم بسیار قوی و تاثیر گذار می نوشت و گاهی متاسف می شوم که دندانپزشک شد و قصه یادش رفت.

آن موقع " عصر پنجشنبه" رو به راه بود و مندنی پور مینی مالها را گرفت و حالا کار من سخت شده بود با داستان کوتاه " ماریا انگشت" که خیلی دوستش داشتم .تمام قصه با طرح یک بازی تلخ پیش می رفت که مخاطب خاص می طلبید و نگران بودم که خوب درنیامده باشد.

وسط قصه که رسیدم ، مندنی پور سیگار دیگری روشن کرد و چشمهایش را بست که تمرکز کند. خودم را آماده کردم برای اینکه بگوید : " خب...خب ...موفق باشید. شما هنوز جوان هستید"

دو سه دقیقه ساکت بودیم. محض انجام کاری هم که شده، چای ریختم تا انتظار خفه ام نکند. به گمانم آن روز بهترین نقد را شنیدم. نه خبری از ویرانگری با پتک بود، نه چشم پوشی روی ضعفهای داستان. با چند جمله کوتاه کلیدهای متن را پیدا کرده بود و فقط با یک جمله ، متوجه شدم که بسته به نیاز داستان، صحنه پردازی باید ساده، مرکب یا پیچیده باشد.

هیچ وقت ندیده بودم برای نقد ، کسی از قلم و کاغذ استفاده کند. خودکار را برداشت و یک محور کشید. درست مثل اینکه ریاضی تدریس می کند. با سه خط غیرهمسطح، عدم تعادل را در داستان مدرن برایم گفت. بعد فکری کرد و گفت : می دونی چه جوری باید اشک مخاطب رو در بیاری؟ سرد و بی تفاوت بنویس. تاجایی که می تونی احساست رو خفه کن موقع نوشتن. بعد صدای گریه مخاطب رو لابه لای خطهای قصه ات می شنوی.

آهسته پرسیدم: بدون تعارف بگید، این قصه باید چهل تکه بشه و بعد دوباره بسازمش؟

سری تکان داد. فنجانم را پر کرد و گفت: از اندوه راوی خوشم اومد. اندوه قصه زیبا بود.

***

سالها گذشته است. شهریار مندنی پور را دیگر ندیدم. بعد جریان مهاجرتش پیش آمد و بعد همین چند وقت پیش ، قرار بود گفتگویی داشته باشم با او برای نشریه " نوشتا". بعد گفتم به حسین آتش پرور که نیاز به زمان بیشتری دارم برای طرح پرسش ها. بعد حسین آتش پرور مثل همیشه ، صبور و مهربان گفت که عجله نکنم.. بعد...هنوز هم عجله ندارم...

این ها را نوشتم فقط به خاطر یک عبارت زیبا که مدتی است وقت نوشتن و خواندن داستان به آن فکر می کنم : " اندوه راوی" که همان " اندوه نویسنده " نیست.

برای نادر ابراهیمی

maryamhosseinian — Sat, 07 Jun 2008 11:42:18 GMT

اینجا آتشی بدون دود روشن است!

غروب بود که خبر رفتن نادر ابراهیمی را شنیدم .می شد فقط افسوس خورد و یاد روزهای رنج و بیماری اش افتاد و سری تکان داد، بعد هم مثل تمام اهالی مطبوعات و داستان نویسان، قلم را برداشت و برایش چند خطی نوشت. حتما به زودی شاهد ویژه نامه ها و مطالب متنوع و خاطرات و مرثیه ها خواهیم بود.

حتما گفتگوهای زیادی را در نشریات با همسر و بستگان و دوستان نزدیکش خواهیم خواند. حتما داستانهایش بارها و بارها تجدید چاپ خواهند شد و سیل مخاطبین جدید و قدیمی هجوم می آوردند به کتابفروشی ها...

و بعد عکس است و سوگواری و سخنرانی و غیره و غیره که : چه گوهری داشتیم و قدرش را ندانستیم. درست مشابه همان اتفاقی که برای تمام هنرمندان می افتد.

و بعد یکسال می گذرد و اگر همت شود جایزه ای ادبی به یادش برگزار خواهد شد و آن وقت سالهای سال نام " نادر ابراهیمی" بیشتر از روزهای بودنش در یادها خواهد ماند و دیگر هیچکس فکر نمی کند که روزی روزگاری مردی بود که زیاد زحمت کشید،زیاد نوشت ، زیاد متهم شد، زیاد رنج کشید، زیاد بیمار بود و درست در همان گردونه ای زندگی کرد که نویسندگانی مثل هوشنگ گلشیری و احمد محمود و بسیاری دیگر.

همان غروب بود که به سرنوشت غم انگیز نویسندگان ایرانی فکر می کردم و به این نتیجه رسیدم که ادبیات داستانی ایران شبیه خیمه است نه بنایی عظیم و محکم. ستونهای تنومندی سنگینی آن را به دوش می کشند و چون زمانی درختی با ریشه های گسترده بوده اند از درون خشک می شوند و درست همان موقع که ترک برمی دارند، ساکنین خیمه به یاد می آورند که به دنبال ستونی دیگر بگردند. آنوقت با احترام، ستون قدیمی برداشته می شود و در عین اینکه همه نگران افتادن خیمه و نجات جان سیاهی لشکرها هستند، به ستون ترک خورده لبخند می زنند و قول می دهند که وقتی رفت، حتما به یاد همه بیاورند که در روزگاران گذشته " او" بود که خیمه را نگه می داشت.همین!

همان غروب بود که مادرم داشت کتاب می خواند. کنارش نشستم.. آهسته گفتم: نادر ابراهیمی هم رفت. مادرم شوکه شد. نگاهم کرد. چشمهایش پر از اشک شد و گفت: پسر خوبی بود نادر...خیلی خوب. غرق شده بود در خاطرات آن دورها. گوش نمی داد به دلداری ام.آهسته گفت: چقدر بچه شلوغی بود. همیشه می ترسیدم بلایی سرش بیاید.حیفش بود با آن همه آقایی.

بعد بلند شد وضو گرفت و برای " نادر ابراهیمی " قرآن خواند. به مادرم که نگاه می کردم و قرآن جلد قرمز توی دستهایش ، برای نویسنده " آتش بدون دود" خوشحال شدم. یک نفر، در گوشه ای از خاطراتش، برای آرامش ابدی او دعا می خواند. یک نفر ، روی مبل راحتی نشسته بود، خودش را تکان می داد و آه می کشید برای رنج های او. یک نفر، بدون آنکه سخنرانی کند، مقاله و یادداشت بنویسد، ویژه نامه منتشر کند و حتی فکر کند به روزهای تلخ داستانی او و روزهای با شکوه بعد از رفتنش، برای همیشه نادر ابراهیمی را میان صفحات کتابی با جلد قرمز حک کرد.

تقدیم به خرسهای قطبی

maryamhosseinian — Wed, 28 May 2008 11:07:18 GMT

تمام زمستان مرا گرم کن

باز به تابستان نزدیک شده ام. خواب زمستانی نوشتن!

شیفت عصر کاری را بهانه کرده ام برای اینکه سرم درد بگیرد و میگرن کلافه ام کند و بعد بروم جلوی باد مستقیم کولر و داغی پوستم اصلا خوب نشود و بعد... ننویسم.

به غروبهای نارنجی فکر می کنم که چقدر دیر شب می شود و حسی نمی ماند برای خلسه در تنهایی.

حتی دوست ندارم به کتابهایی که خوانده ام و می خوانم زیاد مجالی بدهم برای جولان در ذهنم.

وقتی خواب زمستانی نوشتن شروع می شود به این نتیجه می رسم که داستان کوتاه چیز خوبی است.همین که می شود زیر نور چراغ مطالعه یک نفس خواند و تمام کرد و بعد کتاب را زیر تخت گذاشت برای حرکت اتوماتیک وار بعدی تا دستم برود روی زمین را بگردد و بعد کتاب را پیدا کنم و باز بخوانم.

در این شبهای سرد نوشتن که داغ می شوم از هرم گرمای تابستان زود از راه رسیده لعنتی ، به این فکر می کنم که چقدر خوب است داشتن یک غار بزرگ تنهایی. نه من به کسی کاری دارم، کسی هم کاری به کار خودم و نوشتنم ندارد. به همین سادگی کنار می آیم با پدیده قشنگ استحاله به " خرس قطبی".

این روزها وشبهای زمستانی که دیر غروب می شود، بچه همسایه مدام زر می زند، ساختمان روبرو چراغش همیشه خدا روشن است و زن خوشبخت خانه داری برای شوهرش غذاهای خوشمزه می پزد و بعد دعوا می کنند سر نمی دانم چی، و صدایشان را از پنجره آشپزخانه می ریزند توی کوچه ....در این روزها وشبها به داستانهایی فکر می کنم که " متشخص " هستند.

داستانهای " متشخص" را دوست دارم. وقتی ته غارم می نشینم و پوست خیار می گذارم روی پیشانی ام و در نور کم، قصه می خوانم که حسودی ام شود و بنویسم، جریان ملایم و با شکوهی را زیرپوست نوشتنم حس می کنم و بعد از خواندن یک داستان کوتاه "متشخص"آرام آرام به نبضم می رسد. داستانهایی که حتی ته غار هم حرفشان به دل می نشیند. برای دل نوشته شده اند. تجربه ای ناب و شخصی اند. پرگو نیستند. بلند بلند حرف نمی زنند. به دیگران کاری ندارند....وای خدا! چقدر داستانهای متشخص را دوست دارم.

همان داستانهایی که اگر زود تمام شوند، زود تمام نمی شوند! داستانهایی که با کلمات بازی نمی کنند. جلف و بد ادا نیستند و به درد خرسهای قطبی می خورند.

داستانهای " متشخص" ، نویسندگان متشخصی هم دارند. باید این طور باشد وگرنه کلمات؛ هرز می شوند روی کاغذ، حرمت نخواهند داشت و دود می شوند روی هوای داستان.

وقتی می خواهم چراغ مطالعه را ته غارم خاموش کنم ، دست می کشم روی نقش های حک شده دیواره غار. چند اسم هست و چند جمله و شاید چند ...

دومین یادداشت برای مینی مالیستها

maryamhosseinian — Fri, 23 May 2008 19:08:18 GMT

مثل آواز پرنده ، کوتاه بنویس!

تازگي ها با صداي پرنده اي حواست پرت مي شود. گاهي اوقات به محض ورود به آستانه داستان، آوازي كوتاه و بريده بريده مي شنوي.

دو سه بار تصميم گرفتي با پرنده همراهي كني، اما تم آواز مدام تغيير مي كرد و تو فهميدي كه پرنده آنقدر در حنجره اش آوا دارد كه براي بيرون ريختنشان مجبور است كوتاه و بريده بريده همه را بخواند. يعني در كوتاه ترين زمان و تا آنجا كه مي تواند به اختصار...

از پنجره به ساختمان نيمه ساز آقاي سليماني نگاه مي كني. سطلي از سيمان را آهسته آهسته بالا مي كشند.

ولي نمي داني چرا ناگهان ميان زمين و آسمان، سطل سقوط مي كند. دلت مي خواهد داستانهايي بنويسي كه حادثه اي مثل سقوط سطل سيمان، كوتاه و ناگهاني داشته باشد.

از عناصر داستان هم خسته شده اي. مي خواهي طوري بنويسي كه از حداقل ها استفاده كني.

دغدغه هاي ذهن تو بزرگ است. خيلي فراتر از روزمره ها و حالا مانده اي كه چطور اين همه مطلب را در كوتاهترين حجم ممكن بگنجاني.

چايت سرد شده است. با يك قند همه را سر مي كشي. و باز صداي آن پرنده. بله درست است... سطل سيمان سقوط كرد.

بايد كوتاه بنويسي. حنجره ذهن تو پر از داستان است

اصولاً پشت ميز تحرير، همه چيز متفاوت است. انگار تمام مفاهيم، داستاني مي شود. وقتي قاب كوچكي مي تواند حجم زيادي از خاطرات را در بر بگيرد، پس داستان تو هم مي تواند دغدغه هاي بزرگ و وقايع بيروني را قاب كند. چنين داستاني حتماً ميني مال خواهد بود. يادت می آید كه در داستان ميني مال، جذابيت سوژه بسيار مهم است. آنقدر مهم كه سرنوشت داستان را در دست دارد.

تو ديگر فرصت حاشيه و حوادث فرعي را نداري. بايد سطل سيمان را رها كني. شايد از فاصله اي دور يا نزديك. مهم اين است كه سرعت انتقال اطلاعات به خواننده زياد شود و لحظه وقوع حادثه داستاني را درست انتخاب كني.

یک مربع خالی برای پرسشی حیاتی

maryamhosseinian — Wed, 07 May 2008 19:28:25 GMT

چرا نویسندگان امروز شبیه نسل نیستند؟

آخرین داستان مجموعه " زنی با چکمه ساق بلند سبز" هم تمام شد. قبلش هم " مورچه هایی که پدرم را خوردند" در راه برگشت از سفر تمام شده بود. مجموعه داستان " ها کردن" را هم با دقت خواندم. دارم کلنجار می روم با " زندگی مطابق خواسته تو پیش می رود". که ببینم چند روز درگیرم می کند؟ " تقدیم به چند داستان کوتاه" هم قابل تامل بوده برایم. جلد کتاب " عشق روی چاکرای دوم" و جریان مجوز گرفتنش هم دور از بحث ادبیاتی اش توجهم را جلب کرده است. " قلعه پرتغالی" را هم که نیمه کاره رها کردم. قبلترش هم " عقرب روی پله های راه آهن اندیمشک" و آن یا نمی دانم چی؟- نمی شود عنوانش را کامل حفظ کرد و یکجا تحویل داد - "اژدهاکشان " را هم که خیلی قبل تر ها خوانده بودم. چند تا کتاب دیگر هم هست که به درد این روزهایم می خورد و حتما جایی برایشان باز می کنم همان طبقه اول کتابخانه کوچکم. اگر بخواهم خیلی خیلی دور بروم در تاریخ تولد مجموعه داستانها ، لابد می رسم به " آفتاب مهتاب". برای یک پرسش کوچک، شاید لازم نباشد تا آن سوی دنیا بروم.

برای سئوال خودم یک مربع می سازم. یک چهارگوش کاملا آگاهانه فقط به این دلیل که ذهن نامنظمم که هرثانیه به جایی می پرد ، یک لحظه آرام بگیرد و بتوانم کلمه ای را قاب بگیرم.

" نسل" ... این کلمه برایم آشناست و در عین حال بسیار غریب و قریب!

آنقدر در همین عناوین و آثار نویسندگانی که این روزها انبار شده اند در تاریکخانه ذهنم، تفاوت دیده ام که مانده ام میشود به همه آنها گفت : نسل جدید داستان نویسان ایرانی؟ می شود گفت واقعا؟

فکر نمی کنم لازم باشد برای تحلیل سئوالم بروم سراغ نسل اول تا چهارم . حتی برایم مهم نیست که این ها نسل پنجم هستند یا بوده اند؟ شماره نسلشان اهمیتی ندارد. مهم این است که چگونه چند دنیای متفاوت با ذهنیات مغایر و افکار شاید دور از هم بتوانند در یک نسل نویسنده بگنجند؟

بالاخره ما برویم نمایشگاه کتاب یا نرویم؟

maryamhosseinian — Sun, 20 Apr 2008 09:45:35 GMT

راه نمایشگاه کتاب از مغازه عباس آقا می گذرد

ما دوستی داریم که وقتی اردیبهشت می رسد، ذوق مرگ می شود. یک کوله پشتی و یک شیشه آب معدنی دستش می گیرد و ما همیشه فکر می کنیم می خواهد برود کوهنوردی. بعد می فهمیم که قصد سفر نمایشگاه کتاب را دارد به حول وقوه الهی!

این نمایشگاه برایش شده مثل سفر حج. سالی یک بار انگار واجب است برای آنهایی که دستشان به دهانشان می رسد بروند طوافی کنند دور غرفه ها و ذخیره بیست سال کتاب خریدنشان را به هوای بن کتاب بریزند به پای کتابهای زبان بسته و بعد بیایند خانه شان و همین دیگر. هر روز که کتابها را نگاه می کنند یادشان می ماند چه انسان فرهیخته ای بوده اند.

امسال دوستمان زانوی غم به بغل گرفته است. خیلی به قیافه اش نمی خورد که روشنفکر باشد. چون از پیشانی تا فرق سرش هنوز مثل جنگل مو دارد. سیگار هم نمی کشد. داستان سیاه هم بلد نیست بنویسد. یعنی بیشتر مخاطب خوبی است تا نویسنده ای حتی تازه کار.

به دوستمان می گوییم: خب چه مرگت است؟ مثل پارسال چشمهایت را روی هم بگذار و فوقش فریاد اعتراضت را برای عوض شدن جای نمایشگاه با چند تا عکس از وضعیت اسفبار غرفه ها نشان بده. ولی بعد حرفمان را قورت می دهیم . چون این دوست ما اصلا نمی داند فرق دوربین با همان شیشه آب معدنی اش چیست؟

می گوییم: خب اصلا نرو به درک!

بعد تحقیر آمیز نگاهمان می کند و می گوید: یک نگاهی پشت سرت بنداز. ما پشت سرمان فقط چند تا ماشین می بینیم و عباس آقا که دارد جلوی مغازه اش را آبپاشی می کند. ولی دوستمان اشاره می کند به صفی طولانی که انگار همه ناشر هستند. می گوید: اینها مانده اند مجوز کتاب بگیرند و احتمالا هم نمی گیرند.

بعد ما می گوییم: خب یعنی چی ؟ چه ربطی به نمایشگاه کتاب دارد؟

رد پای نویسنده چیز خوبی نیست

maryamhosseinian — Wed, 09 Apr 2008 19:00:18 GMT

لطفا کفشهایتان را از وسط داستان جمع کنید!

اتفاقي، كتابي را از کتابخانه ات ، مي كشي بيرون. يك نفس تا آخر داستان پيش مي روي. احساس مي كني سرشار شده اي. مجموعه اي ديگر را بر مي داري و بعد آن یکی را که دوست صميمي ات به تو هديه داده، مي گذاريش كنار براي پنجشنبه شب.

آخر، اين رمان را بايد بدون ترمز خواند.

چند كتاب مبانی هم هست. تقسيم بندي مي كني براي روزهاي هفته.

با خودت فكر مي كني وقتي همه اين كتابها را بخواني، حتماً اوضاع نوشتنت بهتر خواهد شد، مگر ممكن است اين همه كتاب بخواني و فايده اي نداشته باشد؟ پس از مدتها تمرين نوشتن؛ حالا درست خواندن را ياد گرفته اي؛ بدون اين كه زحمت زيادي بكشي متوجه مي شوي كه ضعف يا قوت داستانهايي كه مي خواني كجاست؟

يادت مي آيد چند سال قبل براي نشریه ای ( از همین توقیف نشده ها!) داستان فرستادي و در بخش پاسخ به نامه ها پايين اسمت، نوشته شده بود كه بهتر است مدتي مطالعه داستاني پيوسته اي داشته باشيد.

آن موقع درست متوجه نمي شدي كه داستان خواندن بر داستان نوشتن چه اثري دارد؟ ولي حالا كنج اين چادر سرخپوستي، پس از نوشيدن يك ليوان چاي داغ كاملاً فهميده اي، با گوشت و پوست و خونت فهميده اي كه داستان خوب بهترين معلم است.

خواندن صحنه پردازي، فضاسازي، شخصيت پردازي قوي انگار دست تو را مي گيرد و از ميان توده اي ضعف و ندانم كاري بيرون مي كشد.

و ديگر اين كه بايد چوب كبريت پشت پلكهايت بگذاري تا باز بمانند. آنقدر خميازه كشيده اي كه از كتابها خجالت مي كشي.

مدتهاست كشف كرده اي كه داستان خوب حرمت دارد و بايد با شوق خوانده شود.